Sens życia wg Monty Pythona w DKF Pomysłodalnia
DKF Pomysłodalnia zaprasza prelekcję, projekcję filmu oraz dyskusję dotyczącą wyjątkowego filmu „Sens życia wg Monty Pythona”.
Termin: 29 listopada (czwartek) godz. 18:00
Miejsce: Wyższa Szkoła Administracji i Biznesu w Gdyni
Sens życia według Monty Pythona (ang. The Meaning of Life/Monty Python’s The Meaning of Life) – powstały w roku 1983, pełnometrażowy film grupy Monty Python. Film składa się z serii komediowych skeczów dotyczących różnych etapów życia – w pewien sposób film jest powrotem do formatu komediowych skeczów z oryginalnego serialu telewizyjnego „Latający cyrk Monty Pythona”.
„Sześciu szalonych Pythonów w swoim najbardziej zwariowanym filmie! John Cleese, Graham Chapman, Terry Jones, Eric Idle, Terry Gilliam,Michael Palin postanawiają wyjaśnić Sens Życia. Ci niepoprawni Brytyjczycy prezentują żarty na temat różnorodnych części ciała i ich funkcji, wydarzeń wojennych, cudu narodzin oraz tego, co czeka na nas w niebie. Dla Pythonów nic nie jest świętością. Po obejrzeniu ich w akcji zaczniesz patrzeć na życie inaczej. Humor w tej opowieści jest szczery i radosny.” (opis dystrybutora dvd)
Film otrzymał w 1983 roku nagrodę Grand Prix Festiwalu w Cannes za najlepszy film oraz nominację do Złotej Palmy.
Najbardziej znane sceny w filmu:
Karmazynowe Ubezpieczenia Ostateczne (The Crimson Permanent Assurance), według oryginalnego pomysłu Terry’ego Gilliama miała być to sześciominutowa animacja, później projekt rozrósł się do szesnastominutowej sekwencji z żywymi aktorami, do tego stopnia, że postanowiono nie włączać go bezpośrednio do głównej części filmu i pozostawić go jako oddzielny krótkometrażowy film, stanowiący wstęp do właściwego filmu (w pewnej późniejszej scenie właściwy film zostaje zaatakowany przez krótkometrażówkę). W tej wczesnej satyrze na globalizację, podstarzali urzędnicy biura ubezpieczeniowego podnoszą bunt przeciwko swym surowym korporacyjnym przełożonym, zajmując ich budynek i zmieniając go w okręt piracki, szturmując i obracając w ruinę gigantów światowej finansjery w licznych wielkich miastach, po czym spadają z krawędzi świata. Widoczne są tu nawiązania do Bandytów czasu (Time Bandits) Gilliama (1981) oraz hollywoodzkiego filmu z roku 1952 „Karmazynowy Pirat” (The Crimson Pirate).
Cud narodzin, część II – ukazuje życie katolickiej rodziny z (Yorkshire), która ze względu na swoją sytuację materialną sprzedała swoje sześćdziesiąt troje dzieci na eksperymenty medyczne, ponieważ katolicyzm nie uznaje sztucznej antykoncepcji. Skecz kończy musicalowy utwór Każda sperma święta jest (Every Sperm is Sacred) stanowiący kombinację parodii Consider Yourself z musicalu „Oliver!” i tańca obszarpanych sierot z „Annie”. Ten fragment ma być w zamierzeniu autorów satyrą na podejście Kościoła katolickiego do antykoncepcji i masturbacji, a później przeradza się w burleskę protestanckiej tolerancji.
Walka – początkowo akcja przenosi się na front I wojny światowej, gdzie pod ostrzałem wroga żołnierze wręczają tort i prezenty swojemu dowódcy. Drugi fragment rozgrywa się podczas wojny zuluskiej w okresie brytyjskiego kolonializmu. Podczas intensywnych walk z Zulusami brytyjscy oficerowie zdają się nie zwracać uwagi na otaczającą ich rzeczywistość. Można odnieść wrażenie, że giną tylko zwykli żołnierze, zaś oficerowie zajęci są sprawami „większej wagi”, jak np. golenie się czy rozwiązanie zagadki dziwnego wypadku odgryzienia nogi jednego z oficerów.
Znajdź rybę – Graham Chapman jako drag queen, Terry Jones jako niezgrabny playboy oraz słoniogłowy lokaj (w rzeczywistości ubrany w kostium trolla z Bandytów czasu) proponują widzom, by znaleźli rybę w surrealistycznej scenie w salonie (scena została nakręcona w dawnym budynku Elektrowni Battersea w Wandsworth). Jest to chyba najdziwniejsza scena jaką zrobili Pythoni, nie podając wyjaśnienia, co ona oznacza. Później, Terry Gilliam wyznał, że była to przypuszczalnie parodia dziwnych snów, jakie niekiedy miewamy, i chciał, by ten temat został bardziej rozwinięty w filmie. Powszechną odpowiedzią jest to, że „ryba” to w rzeczywistości widz, tym bardziej, że scena nakręcona jest przy użyciu obiektywu typu rybie oko, kolejny kaprys w filozoficznym temacie filmu.
Galaktyczna Piosenka (The Galaxy Song) – człowiek w różowej marynarce (Eric Idle) wychodzi z lodówki pani Brown (Terry Jones), by zaśpiewać jej piosenkę o ogromie wszechświata, a wszystko po to, by namówić ją do natychmiastowego oddania wątroby.
Pan Creosote – tytułowy żarłok o niewyobrażalnej tuszy (Jones) gramoli się do eleganckiej restauracji, zamawia wszystko, co znajduje się w menu, wymiotuje obficie, zjada ogromny posiłek, co jakiś czas wymiotując do wiadra, a w końcu po namowie francuskiego gospodarza restauracji (Cleese) zjada ostatni kawałek „płatka miętowego”, po czym eksploduje, pokrywając restaurację wnętrznościami i zawartością żołądka.
Śmierć zbiorowa – grupa snobów w oddalonym wiejskim domku zostaje nawiedzona przez Ponurego Żniwiarza (Cleese). Początkowo uznają go za jednego z miejscowych wieśniaków i prawie nie dopuszczają go do słowa. Po dłuższej kłótni i tłumaczeniu nowo przybyłego, że nie pochodzi on z tego świata, w końcu zostają przekonani do opuszczenia śmiertelnego kręgu. Kiedy pada pytanie, jak to możliwe, że wszyscy umarli w tym samym czasie, Ponury Żniwiarz odpowiada „Sałatka z łososia”. Niezwykłą pythonowską improwizacją było dodanie przez Michaela Palina pewnej kwestii. Kiedy wszyscy opuszczają dom, by udać się do Nieba, Palin grający kobietę mówi: „Zaraz… Przecież ja nie jadłam sałatki”. Scena jest komicznym nawiązaniem do sceny śmierci Blocka i jego rodziny w filmie Siódma pieczęć.
Koniec filmu – prezenterka ze Środka filmu (ponownie Palin) podsumowuje film odczytując z kartki „sens życia”, po czym zapowiada: „Na koniec mamy jeszcze kilka świńskich zdjęć penisów, żeby wkurzyć cenzorów i wywołać trochę kontrowersji, gdyż tylko w ten sposób można odciągnąć publiczność od magnetowidów i skłonić do pójścia do kina…” (Zdjęcia penisów oczywiście się nie pojawiają, zamiast tego pojawia się fragment czołówki Latającego cyrku oraz napisy końcowe).
czas: 107 min.
premiera: 31 marca 1983 (świat)
produkcja: Wielka Brytania
gatunek: komedia
reżyseria: Terry Gilliam, Terry Jones
scenariusz: John Cleese, Graham Chapman
obsada: Graham Chapman, John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones, Michael Palin
